شاعران قدیم

مرغ جان را میل سوی بالا نیست
در شش جهتش پر زدن وپروا نیست

گفتی به کجا پرد که او را یابد
نی خود بکجا پرد که آنجا جا نیست

مرغ دل من چو ترک این دانه گرفت
انصاف بده که نیک مردانه گرفت

از دل چو بماند دلبرش دست کشید
از جان چو بجست پای جانانه گرفت

مر وصل ترا هزار صاحب هوس است
تا خود به وصال تو که را دسترس است

آن کس که بیافت راحتی یافت تمام
وانکس که نیافت رنج نایافت بس است

مست است دو چشم از دو چشم مستت
دریاب که از دست شدم در دستت

تو هم به موافقت سری در جنبان
گر زانکه سر عاشق هستی هستت

مستم ز خمار عبهر جادویت
دفعم چه دهی چو آمدم در کویت

من سیر نمی‌شوم ز لب تر کردن
آن به که مرا درافکنی درجویت

مستی ز ره آمد و بما در پیوست
ساغر می‌گشت در میان دست بدست

از دست فتاد ناگهان و بشکست
جامی چه زید میانهٔ چندین مست

معشوق شراب‌خوار و بیسامانست
خونخواره و شوخ و شنگ و نافرمانست

کفر سر جعد آن صنم ایمانست
دیریست که درد عشق بیدرمانست

من آن توام کام منت باید جست
زیرا که در این شهر حدیث من و تست

گر سخت کنی دل خود ار نرم کنی
من از دل سخت تو نمیگردم سست

من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است
جفت غم آن کسم که تنهاش خوش است

گویند وفای او چه لذت دارد
ز آنم خبری نیست جفاهاش خوش است

من زان جانم که جانها را جانست
من زان شهرم که شهر بی‌شهرانست

راه آن شهر راه بی‌پایانست
رو بی‌سر و پا شو که سر و پا آنست