شاعران قدیم

شادی زمانه با غمم برنامد
جز از غم دوست مرهمم برنامد

گفتم که به بینمش چه دمها دهمش
چون راست بدیدمش دمم برنامد

شاهیست که تو هرچه بپوشی داند
بی‌کام و زبان گر بخروشی داند

هر کس هوس سخن فروشی داند
من بندهٔ آنم که خموشی داند

شب چون دل عاشقان پر از سودا شد
از چشم بد و نیک جهان تنها شد

با خون دلم چون سفر پنهانی
گویند اشارتی که وقت آنها شد

شب رفت کجا رفت همانجای که بود
تا خانه رود باز یقین هر موجود

ای شب چو روی بدان مقام موعود
از من برسان که آن فلانی چون بود

شب گشت که خلقان همه در خواب روند
مانندهٔ ماهی همه در آب روند

چون روز شود جانب اسباب روند
قوم دگری بسوی وهاب روند

شور آوردم که گاو گردون نکشد
دیوانگیی که صد چو مجنون نکشد

هم من بکشم که شور تو جان منست
جان خود را بگو کسی چون نکشد

شور عجبی در سر ما میگردد
دل مرغ شده است و در هوا میگردد

هر ذرهٔ ما جدا جدا میگردد
دلدار مگر در همه جا میگردد

شیرین سخنی در دل ما میخندد
بر خسرو شیرین سخنی می‌بندد

گه تند کند مرا و او رام شود
گه رام کند مرا و او می‌تندد

صافی صفت و پاک نظر باید بود
وز هرچه جز اوست بیخبر باید بود

هر لحظه اگر هزار دردت باشد
در آرزوی درد دگر باید بود

صبح آمد و وقت روشنائی آمد
شبخیزان را دم جدائی آمد

آن چشم چو پاسبان فروبست بخواب
وقت هوس شکر ربائی آمد