شاعران قدیم

زاندم که شنیده‌ام نوای غم تو
رقصان شده‌ام چو ذره‌های غم تو

ای روشنی هوای عشق تو عیان
بیرون ز هواست این هوای غم تو

سر رشتهٔ شادیست خیال خوش تو
سرمایهٔ گرمیست مها آتش تو

هرگاه که خوشدلی سر از ما بکشد
رامش کند آن زلف خوش سرکش توش

سوگند بدان روی تو و هستی تو
گر میدانم نه از تو این پستی تو

مستی و تهی دستیت آورد به من
من بندهٔ مستی و تهی دستی تو

صد داد همی رسد ز بیدادی تو
در وهم چگونه آورم شادی تو

از بندگی تو سرو آزادی یافت
گل جامهٔ خود درید ز آزادی تو

عشقست که کیمیای شرقست در او
ابریست که صد هزار برقست در او

در باطن من ز فر او دریائیست
کاین جملهٔ کاینات غرقست در او

عمرم یکبار زد کناری با تو
چون عمر گذشتنیست باری با تو

نی نی غلطم کی گذرد پیشهٔ عمر
آن عمر که یافت او گذاری با تو

فرزانهٔ عشق را تو دیوانه مگو
همخرقهٔ روح را بیگانه مگو

دریای محیط را تو پیمانه مگو
او داند نام خود تو افسانه مگو

گر جمله برفتند نگارا تو مرو
ای مونس و غمگسار ما را تو مرو

پرمیکن و می ده و همی خند چو قند
ای ساقی خوب عالم آرا تو مرو

گر عاشق عشق ما شدی، ای مه‌رو
بیرون شو ازین شش جهت تو بر تو

در رو تو درین عشق، اگر جویایی
در بحر دل آن چه باشی اندر لب جو

گر عاقل و عالمی به عشق ابله شو
ور ماه فلک توی چو خاک ره شو

با نیک و بد و پیر و جوان همره شو
فرزین و پیاده باش آنگه شه شو