شاعران قدیم

ای کمتر مهمانیت آب گرمی
کز لذت آن مست شود بی‌شرمی

ای خالق گردون به خودم مهمان کن
گردون به کجا برد به آب گرمی

ای گوی زنخ زلف چو چوگان داری
ابروی کمان و تیر مژگان داری

خورشید جبین و چهرهٔ همچون ماه
می گون لبی و چشم چو مستان داری

ای ماه اگرچه روشن و پرنوری
از روشنی روی بت من دوری

وی نرگس اگرچه تازه و مخموری
رو چشم بتم ندیده‌ای معذوری

ای ماه برآمدی و تابان گشتی
گرد فلک خویش خرامان گشتی

چون دانستی برابر جان گشتی
ناگاه فروشدی پنهان گشتی

ای موسی ما به طور سینا رفتی
وز ظاهر ما و باطن ما رفتی

تو سرد نگشته‌ای از آن گرمیها
چون سرد شوی که سوی گرما رفتی

این شاخ شکوفه بارگیرد روزی
وین باز طلب شکار گیرد روزی

می‌آید و میرود خیالش بر تو
تا چند رود قرار گیرد روزی

ای نرگس بی‌چشم و دهن حیرانی
در روی عروسان چمن حیرانی

نی در غلطم تو با عروسان چمن
ز اندیشهٔ پوشیدهٔ من حیرانی

ای نسخهٔ نامهٔ الهی که توئی
وی آینهٔ جمال شاهی که توئی

بیرون ز تو نیست هرچه در عالم هست
در خود بطلب هر آنچه خواهی که توئی

این عرصه که عرض آن ندارد طولی
بگذار عمارتش بهر مجهولی

پولیست جهان که قیمتش نیست جوی
یا هست رباطی که نیرزد پولی

ای نفس عجب که با دلم همنفسی
من بندهٔ آن صبح که خندان برسی

ای در دل شب چو روز آخر چه کسی
هم شحنه و دزد و خواجه و هم عسسی