زنهار مرا مگو که پیرم (1549)
-
اندازه متن
+
زنهار مرا مگو که پیرم
پیری و فنا کجا پذیرم
من ماهی چشمه حیاتم
من غرقه بحر شهد و شیرم
جز از لب لعل جان ننوشم
غیر سر زلف او نگیرم
گر کژ نهدم کمان ابرو
در حکم کمان او چو تیرم
انداختهای چو تیر دورم
برگیر که از تو ناگزیرم
پرم تو دهی چرا نپرم
میرم چو توی چرا بمیرم
دوش از قمر تو آسمان مینوشید (702)
دوش از قمر تو آسمان مینوشید وز آب حیات تو جهان مینوشید
زان آب حیاتی که…
به جان تو ای طایی که سوی ما بازآیی (3047)
به جان تو ای طایی که سوی ما بازآیی تو هر چه میفرمایی همه شکر میخایی
