مسخ و در سرزمین محکومان + نقد و تفسیر

مسخ کافکا pdf

مسخ سرگذشت انسانی است که تا وقتی می‌توانست فردی مثمر ثمر برای خانواده خود باشد و در رفع نیازهای آنان تلاش کند، برای آنان عزیز و دوست داشتنی است. اما همین که به دلایلی دچار از کار افتادگی می گردد و دیگر قادر تامین مایحتاج خانواده نیست، نه تنها عزت و احترام خود را از دست می‌دهد بلکه به مرور موجودی بی‌مصرف و مورد تنفر خانواده تبدیل می‌شود. این خانواده سمبل جامعه‌ای است که نسبت به افراد ضعیف و ناتوان بی‌رحم است و آنها را مضر و مخل برای خود می‌بینند و از انسان‌هایی فرصت انجام کوچکترین کارها را دریغ می‌کند که شاید بتوانند منشا کارهای بزرگ در آینده شوند.

بخش‌هایی از کتاب مسخ به انتخاب کاربران

بیداری و تبدیل

یک روز صبح، همین که گره‌گوار سامسا از خواب آشفته‌ای پرید، در رختخواب خود به حشره‌‌ی تمام عیار عجیبی مبدل شده بود. سرش را که بلند کرد، ملتفت شد که شکم قهوه‌ای گنبد مانندی دارد که رویش را رگه‌هایی، به شکل کمان، تقسیم‌بندی کرده است. لحاف که به زحمت بالای شکمش بند شده بود، نزدیک بود به کلی بیفتد و پاهای او که به طرز رقت‌آوری برای تنه‌اش نازک می‌نمود جلوی چشمش پیچ و تاب می‌خورد. گره‌گوار فکر کرد: «چه به سرم آمده؟»
— مازیار تهمورسی — ۲

«کاش دوباره کمی می‌خوابیدم تا همه‌ی این مزخرفات را فراموش بکنم!»
— Shinigami — ۲

«کاش دوباره کمی می‌خوابیدم تا همه‌ی این مزخرفات را فراموش بکنم!»
— FASPO — ۲

«کاش دوباره کمی می‌خوابیدم تا همه‌ی این مزخرفات را فراموش بکنم!»
— Kowsar Fasihi — ۲

این هوای گرفته او را کاملاً غمگین ساخت. فکر کرد: «کاش دوباره کمی می‌خوابیدم تا همه‌ی این مزخرفات را فراموش بکنم!»
— پویا تبرائی — ۱

«کاش دوباره کمی می‌خوابیدم تا همه‌ی این مزخرفات را فراموش بکنم!»
— ققنوس مرده — ۱

«هیچ چیز آن قدر خرف‌کننده نیست که آدم همیشه به این زودی بلند بشود. انسان احتیاج به خواب دارد.»
— Ladan — ۱

خانواده و فشار روانی

حالا خواهر و مادر، آشپزی را به گردن گرفته بودند و چندان باعث زحمت آن‌ها نبود؛ زیرا اشتها از این خانه رفته بود.
— Shinigami — ۲

خشونت شدید یگانه طرز رفتار پسندیده نسبت به اوست.
— نه‌آن — ۲

در هر حال، هنوز امیدی باقی است.
— miladehn — ۲

شاید این مأموریت سنگین را به عهده نگرفته بود، مگر به واسطه‌ی سادگی بچگانه.
— samira afahin123 — ۲

خواهر جیغ زد: «پدر جان! یگانه راه حل این است که به درک برود. و باید از فکرت بیرون کنی که این گره‌گوار است. مدت طویلی است که این تصور را کرده‌ایم و همین منشأ همه بدبختی‌های ماست. چطور می‌تواند این گره‌گوار باشد؟ اگر او بود، مدت‌ها قبل به محال‌بودن هم‌منزلی آدم‌ها با چنین حشره‌ی کریهی پی برده و خودش رفته بود. بدون تردید، ما برادر نخواهیم داشت. اما باز هم ممکن است زندگی کنیم و ما به یادبود او احترام می‌گذاریم. عوض اینکه همیشه این جانور را داشته باشیم که دنبالمان می‌کند و اجاره‌نشین‌هایمان را بیرون می‌کند. شاید می‌خواهد تمام آپارتمان را غصب کند و ما توی کوچه بخوابیم؟»
— Elizeh — ۲

وقتی که درها بسته بود، همه‌ی اهل خانه می‌خواستند به اتاقش هجوم بیاورند و حالا که درها باز بود کسی نمی‌آمد او را ببیند.
— Fateme — ۲

آرزوی دیدن مادرش طولی نکشید که برآورده شد. گره‌گوار در مدت روز، از لحاظ رعایت پدر و مادر، از رفتن جلوی پنجره چشم پوشید و گردش‌هایی که توی اتاق می‌کرد جبران قابل توجهی برایش نبود.
— Sir.Alireza — ۱

تنهایی، بیگانگی و مرگ

لحظه‌ای دوباره دراز کشید تا تنفس آرام و قوای سابق خود را دوباره به دست بیاورد. مثل اینکه متوقع بود آرامش کامل، زندگی عادی را به او بازگرداند.
— محمد پارسا — ۲

مثل اینکه متوقع بود آرامش کامل، زندگی عادی را به او بازگرداند.
— کاربر ۵۶۰۵۲۹۷ — ۱

مثل اینکه متوقع بود آرامش کامل، زندگی عادی را به او بازگرداند.
— Faust — ۱

تصمیم نومیدانه هرگز ارزش تأمل متین و منطقی را ندارد.
— حرام — ۲

هنوز به‌خاطر می‌آورد که تصمیم نومیدانه هرگز ارزش تأمل متین و منطقی را ندارد.
— helya.B — ۱

تصمیم نومیدانه هرگز ارزش تأمل متین و منطقی را ندارد.
— سیدآرمین عقیلی — ۱

مطلب اینجاست که آدم همیشه تصور می‌کند که در مقابل ناخوشی استقامت خواهد کرد و بستری نمی‌شود.
— sabook — ۱

آدم همیشه تصور می‌کند که در مقابل ناخوشی استقامت خواهد کرد و بستری نمی‌شود.
— MR — ۱

«من گرسنه‌ام؛ اما اشتها برای خوردن این جور چیزها ندارم. چقدر آقایان چیز می‌خورند! در این مدت من فقط باید بمیرم!»
— فاطمه — ۱

کاش این سوراخی که تویش کار می‌کنم به درک می‌رفت.
— کاربر۱۲۵۳۸ — ۱

با شفقت حزن‌انگیزی دوباره به فکر خانواده‌اش افتاد.
— im.Amiro — ۱

محکوم به سکوت بود و درد می‌کشید.
— کاربر ۸۶۲۸۴۴۳ — ۱

تقریباً نه از سیب گندیده‌ای که در پشتش فرو رفته بود و نه از ورم اطراف آنکه رویش را غبار نرمی پوشانیده بود، درد می‌کشید. با شفقت حزن‌انگیزی دوباره به فکر خانواده‌اش افتاد. می‌بایستی که رفته باشد. خودش هم دانست و اگر این کار می‌شد عقیده‌ی خودش در این موضوع ثابت‌تر از عقیده‌ی خواهرش بود. او در این حالتِ تفکرْ آرام ماند تا لحظه‌ای که ساعت برج زنگ سه صبح را زد. جلوی پنجره، منظره خارج را، که شروع به روشن‌شدن کرده بود، دید. خواهی نخواهی سرش پایین افتاد و آخرین نفس با ناتوانی از بینی او خارج شد.
— amir7u — ۱

«چه جور هم که مرده!» خانم سامسا حرکتی کرد، مثل اینکه می‌خواست جلوی جاروی او را بگیرد، اما حرکتش را به اتمام نرسانید. آقای سامسا گفت: «خوب می‌توانیم شکر خدا را بکنیم!»
— 로지☆ — ۲