یک دمی خوش چو گلستان کندم (1677)
-
اندازه متن
+
یک دمی خوش چو گلستان کندم
یک دمی همچو زمستان کندم
یک دمم فاضل و استاد کند
یک دمی طفل دبستان کندم
یک دمی سنگ زند بشکندم
یک دمی شاه درستان کندم
یک دمم چشمه خورشید کند
یک دمی جمله شبستان کندم
دامنش را بگرفتم به دو دست
تا ببینم که چه دستان کندم
دردی درد خوشش را قدحم
گرچه او ساقی مستان کندم
زان ستانم شکر او شب و روز
تا لقب هم شکرستان کندم
ای جنبش هر شاخی از لون دگر میوه (2327)
ای جنبش هر شاخی از لون دگر میوه هر کس ز دگر جامی مستک شده کالیوه
با خندهٔ بر بسته چرا خرسندی (1779)
با خندهٔ بر بسته چرا خرسندی چون گل باید که بیتکلف خندی
فرقست میان عشق کز…
پیشنمایش
