مولانا

عاشق چو نمی‌شوی برو پشم بریس
صد کاری و صد رنگی و صد پیشه و پیس

در کاسهٔ سر چو نیستت بادهٔ عشق
در مطبخ مدخلان برو کاسه بلیس

مر تشنهٔ عشق را شرابیست مترس
بی‌آب شدی پیش تو آبیست مترس

گنجی تو اگر بیت خرابیست مترس
بیدار شو از جهان که خوابیست مترس

هستم ز غمش چنان پریشان که مپرس
زانسان شده‌ام بی سر و سامان که مپرس

ای مرغ خیال سوی او کن گذری
وانگه ز منش بپرس چندان که مپرس

آتش در زن ز کبریا در کویش
تا ره نبرد هیچ فضولی سویش

آن‌روی چو ماه را بپوش از مویش
تا دیدهٔ هر خسی نبیند رویش

آن دل که من آن خویش پنداشتمش
بالله بر هیچ دوست نگذاشتمش

بگذاشت بتا مرا و آمد بر تو
نیکو دارش که من نکو داشتمش

آن دم که حق بنده‌گزاری همه خوش
وز مهر سر بنده بخاری همه خوش

از خانه برانیم بزاری همه خوش
چون عزم کنم هم بگذاری همه خوش

آندیده که هست عاشق گلزارش
مشغول کجا کند سر هر خارش

گر راست بود یار دهد پرگارش
ور کژ نگردد راست نیاید کارش

آنرا که رسول دوست پنداشتمش
من نام و نشان دوست درخواستمش

بگشاد دهانرا که بگوید چیزی
از غایت غیرت تو نگذاشتمش

آن رند و قلندر نهان آمد فاش
در دیدهٔ من بجو نشان کف پاش

یا او است خدایا که فرستاده خداش
ای مطرب جان یک نفسی با ما باش

آنکس که نظر کند به چشم مستش
از رشک دعای بد کنم پیوستش

وانکس که به انگشت نماید رخ او
گر دسترسم بود ببرم دستش