وه که هر گه که سبزه در بستان (15-7)
-
اندازه متن
+
یکی را از بزرگان ائمه پسری وفات یافت. پرسیدند که بر صندوق گورش چه نویسیم؟ گفت: آیات کتاب مجید را عزت و شرف بیش از آن است که روا باشد بر چنین جایها نوشتن که به روزگار سوده گردد و خلایق بر او گذرند و سگان بر او شاشند. اگر به ضرورت چیزی همینویسند این بیت کفایت است
وه که هر گه که سبزه در بستان
بدمیدی چه خوش شدی دل من
بگذر ای دوست تا به وقت بهار
سبزه بینی دمیده بر گل من
پِرِ هَفتا ثَله جُونی میکُند (8-6)
پیرمردی را گفتند: چرا زن نکنی؟ گفت: با پیرزنانم عیشی نباشد. گفتند: جوانی بخواه چو مکنت داری. گفت: مرا که…
گر نشیند فرشتهای با دیو (37-8)
هر که با بدان نشیند، نیکی نبیند
گر نشیند فرشتهای با دیو وحشت آموزد و خیانت و…
