رفتن چو ضرورتست و منزل بگذاشت (7)
-
اندازه متن
+
رفتن چو ضرورتست و منزل بگذاشت
من خود ننهم دلی که بر باید داشت
ز خیرت خیر پیش آید، بکن چندانکه بتوانی (64)
ز خیرت خیر پیش آید، بکن چندانکه بتوانی مکافات بدی کردن، نمیگویم تو خود دانی
ای گرفتارِ پای بندِ عیال (32-2)
یکی از پادشاهان عابدی را پرسید که عِیالان داشت: اوقاتِ عزیز چگونه میگذرد؟ گفت: همه شب در مناجات و سحر…
