نه عجب گر فرو رود نَفَسَش (51-8)
-
اندازه متن
+
حکیمی که با جُهّال دراُفتد توقعِ عزّت ندارد وگر جاهلی به زبانآوری بر حکیمی غالب آید عجب نیست که سنگیست که گوهر همیشکند
نه عجب گر فرو رود نَفَسَش
عندلیبی غُراب هم قفسش
گر هنرمند از اوباش جفایی بیند
تا دلِ خویش نیازارد و در هم نشود
سنگِ بد گوهر اگر کاسه زرّین بشکست
قیمتِ سنگ نیفزاید و زر کم نشود
ظَمَأٌ بِقَلبی لا یَکادُ یُسیغُهُ (16-5)
یاد دارم که در ایام جوانی گذر داشتم به کویی و نظر با رویی، در تموزی که حرورش دهان بخوشانیدی…
و کل بلیغ بالغ السعی فی دمی (85)
و کل بلیغ بالغ السعی فی دمی اذا کان فی حی الحبیب حبیب
