چندان که گفتم غم با طبیبان (383)
-
اندازه متن
+
چندان که گفتم غم با طبیبان
درمان نکردند مسکین غریبان
آن گل که هر دم در دست بادیست
گو شرم بادش از عندلیبان
یا رب امان ده تا بازبیند
چشم محبان روی حبیبان
درج محبت بر مهر خود نیست
یا رب مبادا کام رقیبان
ای منعم آخر بر خوان جودت
تا چند باشیم از بی نصیبان
حافظ نگشتی شیدای گیتی
گر میشنیدی پند ادیبان
سَروَرِ اَهلِ عَمایِم، شمعِ جمعِ انجمن (22)
سَروَرِ اَهلِ عَمایِم، شمعِ جمعِ انجمن صاحبِ صاحبقَران، خواجه قوامالدین حَسَن
سادِسِ ماهِ ربیعالاخر، اندر…
روشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد (127)
روشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد پیشِ تو گُل، رونقِ گیاه ندارد
گوشهٔ ابرویِ توست منزلِ…
