کوهها با هماند و تنهایند
-
اندازه متن
+
کوهها با هماند و تنهایند
همچو ما، باهمانِ تنهایان.
۱۳۳۹
از پشت شیشهها به خیابان نظر کنید
یارانِ ناشناختهام چون اخترانِ سوخته چندان به خاکِ تیره فروریختند سرد که گفتی دیگر زمین همیشه شبی بیستاره ماند. □…
شب که آوایی نمیآید
به خانمِ آنگلا بارانْی شب که جوی نقرهی مهتاب بیکرانِ دشت را دریاچه میسازد، من شراعِ زورقِ اندیشهام را میگشایم…
