کوهها با هماند و تنهایند
-
اندازه متن
+
کوهها با هماند و تنهایند
همچو ما، باهمانِ تنهایان.
۱۳۳۹
شب سراسر زنجيرِ زنجره بود
شب سراسر زنجيرِ زنجره بود تا سحر، سحرگه بهناگاه با قُشَعْريرهی درد در لطمهی جانِ ما جنگل از خواب واگشود…
من اما همچنان خواندم
در قرمزِ غروب، رسیدند از کورهراهِ شرق، دو دختر، کنارِ من. تابیده بود و تفته مسِ گونههایشان و رقصِ زُهره…
