یک راه ندیدیم که خود باز نبود
-
اندازه متن
+
یک راه ندیدیم که خود باز نبود
یک نقطه به پایان که هم آغاز نبود
رفتیم بسی ره به بیابان. افسوس!
حرفی که شنیدیم جز آواز نبود
گرچه به زبان موی بر آرم از سنگ
گرچه به زبان موی بر آرم از سنگ، ور چه به سخن آینه از صد فرسنگ
بس گفتم و حرف تو نیامد به لبم
بس گفتم و حرف تو نیامد به لبم از گفتن خود لاجرم اندر تعبم
تو لیک…
