یک راه ندیدیم که خود باز نبود
-
اندازه متن
+
یک راه ندیدیم که خود باز نبود
یک نقطه به پایان که هم آغاز نبود
رفتیم بسی ره به بیابان. افسوس!
حرفی که شنیدیم جز آواز نبود
با رنگ گلم بود سر و سودایی
با رنگ گلم بود سر و سودایی از طعن بدان نه در رهش پروایی
دانی زچه…
گفتم: صنما کجا ترا خانه بود؟
گفتم: صنما کجا ترا خانه بود؟ گفتا: به هرآن دلی که ویرانه بود
گفتم: ز چه…
