آن میوه توی که نادرِ ایامی (1662)
-
اندازه متن
+
آن میوه توی که نادرِ ایامی
بتوان خوردن هزار من در خامی
بر ما مپسند هجر و دشمن کامی
کاخر به تو باز گردد این بدنامی
دل رفت برِ کسی که بیماش خوش است (328)
دل رفت برِ کسی که بیماش خوش است غم خوش نبوَد و لیک غمهاش خوش است
جان و جهان چو روی تو در دو جهان کجا بود (551)
جان و جهان چو روی تو در دو جهان کجا بود گر تو ستم کنی به جان از…
پیشنمایش
