یک چند به کودکی به استاد شدیم (1375)
-
اندازه متن
+
یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند به روی دوستان شاد شدیم
پایان حدیث ما شنو که چه بوَد
چون ابر درآمدیم و بر باد شدیم
شب و روز آن نکوتر که به پیش یار باشی (2851)
شب و روز آن نکوتر که به پیش یار باشی به میان سرو و سوسن گل خوش عذار…
ای که جانها خاک پایت صورت اندیش آمدی (2796)
ای که جانها خاک پایت صورت اندیش آمدی دست بر در نه درآ در خانه خویش آمدی
