سلطان ملاحت، مه موزون منست (350)
-
اندازه متن
+
سلطان ملاحت، مه موزون منست
در سلسلهاش، این دل مفتون منست
بر خاک درش، خون جگر میریزم
هرچند که خاکِ آن به از خون منست
همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن (2003)
همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن وقت آن شد که درآییم خرامان به چمن
تلخ کنی دهان من قند به دیگران دهی (2483)
تلخ کنی دهان من قند به دیگران دهی نم ندهی به کشت من آب به این و آن…
پیشنمایش
