سلطان ملاحت، مه موزون منست (350)
-
اندازه متن
+
سلطان ملاحت، مه موزون منست
در سلسلهاش، این دل مفتون منست
بر خاک درش، خون جگر میریزم
هرچند که خاکِ آن به از خون منست
هر شب که دل سپهر گلشن گردد (844)
هر شب که دل سپهر گلشن گردد عالم همه ساکن چو دل من گردد
صد آه…
مرا یارا چنین بییار مگذار (1041)
مرا یارا چنین بییار مگذار ز من مگذر مرا مگذار مگذار
به زنهارت درآمد جان چاکر…
