آن لحظه که آن سرو روانم برسید (497)
-
اندازه متن
+
آن لحظه که آن سرو روانم برسید
تن زد تنم از شرم چو جانم برسید
او چونکه چنان بود چنانم برسید
من چونکه چنین نیم بدانم برسید
فرمود اوّل که شعر میگفتیم (53)
فرمود اوّل که شعر میگفتیم داعیهای بود عظیم که موجب گفتن بود، اکنون در آن وقت اثرها داشت و این…
بشنو اکنون قصهٔ آن رهروان (83-3)
بخش ۸۳ - صفت بعضی اولیا کی راضیاند بهاحکام و لابه نکنند کی این حکم را بگردان
پیشنمایش
