آن لحظه که آن سرو روانم برسید (497)
-
اندازه متن
+
آن لحظه که آن سرو روانم برسید
تن زد تنم از شرم چو جانم برسید
او چونکه چنان بود چنانم برسید
من چونکه چنین نیم بدانم برسید
چه آفتاب جمالی که از مجره گشادی (3040)
چه آفتاب جمالی که از مجره گشادی درون روزن عالم چو روز بخت فتادی
هزار سوسن…
جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن (1989)
جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن آنک آموخت مرا همچو شرر خندیدن
گرچه من خود…
