زنهار مرا مگو که پیرم (1549)
-
اندازه متن
+
زنهار مرا مگو که پیرم
پیری و فنا کجا پذیرم
من ماهی چشمه حیاتم
من غرقه بحر شهد و شیرم
جز از لب لعل جان ننوشم
غیر سر زلف او نگیرم
گر کژ نهدم کمان ابرو
در حکم کمان او چو تیرم
انداختهای چو تیر دورم
برگیر که از تو ناگزیرم
پرم تو دهی چرا نپرم
میرم چو توی چرا بمیرم
ای تن و جان بنده او بند شکرخنده او (2141)
ای تن و جان بنده او بند شکرخنده او عقل و خرد خیره او دل شکرآکنده او
سه روز شد که نگارین من دگرگونست (485)
سه روز شد که نگارین من دگرگونست شکر ترش نبود آن شکر ترش چونست
به چشمهای…
