گُم شدن در گُم شدن دینِ منست (430)
-
اندازه متن
+
گُم شدن در گُم شدن دینِ منست
نیستی در هست آیینِ منست
تا پیاده میروم دَر کویِ دوست
سبزْ خِنگِ چرخ دَر زینِ منست
چون به یک دَم صَد جهان واپَس کنم
بنگرم، گامِ نَخُستینِ منست
من چرا گِردِ جهان گَردَم چو دوست
دَر میانِ جانِ شیرینِ منست
شمسِ تبریزی که فَخرِ اولیاست
«سینِ» دَندانهاش «یاسینِ» منست
به گوشهای بروم گوش آن قدح گیرم (1738)
به گوشهای بروم گوش آن قدح گیرم که عاشق قدح و درد و خصم تدبیرم
خوش…
نک ماه رجب آمد تا ماه عجب بیند (634)
نک ماه رجب آمد تا ماه عجب بیند وز سوختگان ره گرمی و طلب بیند
گر…
