گُم شدن در گُم شدن دینِ منست (430)
-
اندازه متن
+
گُم شدن در گُم شدن دینِ منست
نیستی در هست آیینِ منست
تا پیاده می‌روم دَر کویِ دوست
سبزْ خِنگِ چرخ دَر زینِ منست
چون به یک دَم صَد جهان واپَس کنم
بنگرم، گامِ نَخُستینِ منست
من چرا گِردِ جهان گَردَم چو دوست
دَر میانِ جانِ شیرینِ منست
شمسِ تبریزی که فَخرِ اولیاست
«سینِ» دَندان‌هاش «یاسینِ» منست
عید آمد و عیدانه جمال سلطان (1494)
عید آمد و عیدانه جمال سلطان عیدانه که دیده است چنین در دو جهان
عید این…
نهادم پای در عشقی که بر عشاق سر باشم (1430)
نهادم پای در عشقی که بر عشاق سر باشم منم فرزند عشق جان ولی پیش از پدر باشم
…
