گُم شدن در گُم شدن دینِ منست (430)
-
اندازه متن
+
گُم شدن در گُم شدن دینِ منست
نیستی در هست آیینِ منست
تا پیاده میروم دَر کویِ دوست
سبزْ خِنگِ چرخ دَر زینِ منست
چون به یک دَم صَد جهان واپَس کنم
بنگرم، گامِ نَخُستینِ منست
من چرا گِردِ جهان گَردَم چو دوست
دَر میانِ جانِ شیرینِ منست
شمسِ تبریزی که فَخرِ اولیاست
«سینِ» دَندانهاش «یاسینِ» منست
دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش (1289)
دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش چو تشنه تو باشد که باشد سقایش
چو بیمار…
مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند (764)
مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند مکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند
پیشنمایش
