کرم به جای فروماندگان چو نتوانی (63)
-
اندازه متن
+
کرم به جای فروماندگان چو نتوانی
مروتست نه چندانکه خود فرومانی
بس گرسنه خفت و کس ندانست که کیست (16-1)
یکی از رفیقان شکایتِ روزگارِ نامساعد به نزد من آورد که کفافِ اندک دارم و عیالِ بسیار و طاقتِ بار…
نگارِ من چو در آید به خندهٔ نمکین (14-5)
رفیقی داشتم که سالها با هم سفر کرده بودیم و نمک خورده و بی کران حقوقِ صحبت ثابت شده، آخر…
