شادمانی مکن که دشمن مرد (33)
-
اندازه متن
+
شادمانی مکن که دشمن مرد
تو هم از مرگ جان نخواهی برد
پایِ مسکینْ پیاده چند رود؟ (12-2)
شبی در بیابانِ مکّه از بیخوابی پایِ رفتنم نماند؛ سر بنهادم و شتربان را گفتم: دست از من بدار
چو کنعان را طبیعت بی هنر بود (53-8)
جوهر اگر در خلاب افتد، همچنان نفیس است و غبار اگر به فلک رسد، همان خسیس. استعداد بی تربیت دریغ…
