maryam

بخت در اول فطرت چو نباشد مسعود
مقبل آن نیست که در حال بمیرد مولود

ناامید از در رحمت به کجا شاید رفت
یا رَب از هر چه خطا رفت هزار استغفار

سفله را قوت مده چندانکه مستولی شود
گرگ را چندانکه دندان تیزتر خونریزتر

نهاد بد نپسندد خدای نیکوکار
امیر خفته و مردم ز ظلم او بیدار

بزرگی نماند بر آن پایدار
که مردم به چشمش نمایند خوار

چه داند خوابناک مست مخمور
که شب را چون به روز آورد رنجور

دو عاشق را به هم بهتر بود روز
دو هیزم را به هم خوشتر بود سوز

به شکر آنکه تو در خانه‌ای و اهلت پیش
نظر دریغ مدار از مسافر درویش

جایی نرسد کس به توانایی خویش
الا تو چراغ رحمتش داری پیش

زنده‌دل از مرده نصیحت نیوش
مرده‌دل از زنده نگیرد به گوش