چاهِ شغاد را ماننده
-
اندازه متن
+
چاهِ شغاد را ماننده
حنجرهیی پُرخنجر در خاطرهی من است:
چون اندیشه به گورابِ تلخِ یادی درافتد
فریاد
شرحهشرحه برمیآید.
دوردست امیدی نمیآموخت
بیگاهان به غربت به زمانی که خود درنرسیده بود ــ چنین زاده شدم در بیشهی جانوران و سنگ، و قلبام…
مرغی از اقصای ظلمت پر گرفت
برای ادیب خوانساری و سِحرِ صدایش
مرغی از اقصای ظلمت پر گرفت شب، چرایی گفت…
