ما بیرون زمان ایستادهایم
-
اندازه متن
+
در نیست
راه نیست
شب نیست
ماه نیست
نه روز و
نه آفتاب،
ما بیرون زمان ایستادهایم
با دشنهی تلخی
در گُردههایِمان.
هیچکس
با هیچکس
سخن نمیگوید
که خاموشی
به هزار زبان
در سخن است.
در مردگانِ خویش
نظر میبندیم
با طرحِ خندهیی،
و نوبتِ خود را انتظار میکشیم
بیهیچ
خندهیی!
۱۵ فروردینِ ۱۳۵۱
با شما هرگز مرا پیوندی نبوده است
اکنون مرا به قربانگاه میبرند گوش کنید ای شمایان، در منظری که به تماشا نشستهاید و در شماره، حماقتهایِتان از…
شب که آوایی نمیآید
به خانمِ آنگلا بارانْی شب که جوی نقرهی مهتاب بیکرانِ دشت را دریاچه میسازد، من شراعِ زورقِ اندیشهام را میگشایم…
