سوی شهر آمد آن زن انگاس
-
اندازه متن
+
سوی شهر آمد آن زن انگاس
سیر کردن گرفت از چپ و راست
دید ایینه ای فتاده به خاک
گفت : حقا که گوهری یکتاست
به تماشا چو برگرفت و بدید
عکس خود را ، فکند و پوزش خواست
که : ببخشید خواهرم ! به خدا
من ندانستم این گوهر ز شماست
ما همان روستازنیم درست
ساده بین ،ساده فهم بی کم و کاست
که در ایینه ی جهان بر ما
از همه ناشناس تر ، خود ماست
سر در پس زانویم و دل بر سر دست
سر در پس زانویم و دل بر سر دست اندیشه که روزگار چونم بشکست
من دانم…
با یاد تو من به حرف آمیختهام
با یاد تو من به حرف آمیختهام بی یاد تو من ز حرف بگسیختهام
روزی اگر…
