عمری همه خواندم و نبردم از یاد
-
اندازه متن
+
عمری همه خواندم و نبردم از یاد
عمری دل من راهم در پیش گشاد
دانی پس هرچه رفت فرجام چه شد؟
شاگردم بر سر من آمد استاد!
بر دامن کوه بنگر آن ابر کبود
بر دامن کوه بنگر آن ابر کبود در خرمن آتش زده اش دود اندود
یعنی که…
هر چند که بر نشست، میخواست گریست
هر چند که بر نشست، میخواست گریست گفتم: ز چه ات به زیر این باران ایست؟
پیشنمایش
