“نور وزمه” است و کشته را وقت درو
-
اندازه متن
+
“نور وزمه” است و کشته را وقت درو
داسم به کف است و دستپوشم به گرو
خواهی به حساب دار گندم گندم،
خواهی بشمار گیر با من جوجو
گفتی که چرا به خویش باشد نظرم
گفتی که چرا به خویش باشد نظرم با دل همه بسته ام نه از او به درم
میخواست ز جور او سخن بدهم ساز
میخواست ز جور او سخن بدهم ساز افکند ره من به بیابان دراز
فریاد من ار…
