آنقدر به نقطهای سفید خیره شدهام
آنقدر به نقطهای سفید خیره شدهام
که سیاهی چشمهایم خاکستری شدهاند
دراز کشیدهام
روی تنم نقاشی میکنی
تنم به نقشهای بدل شده
وَ مثل کتاب اطلس
سنگینی جهان روی دوش من است
اگر غَلت بزنم
کوههایی که روی شانهام کشیدهای
به زمین میخورند وُ
لبپَر میشوند
تو برای کوههایت بغض میکنی
دست روی سینهام بکِشَم
جنگلی به خطر میافتد
تو برای درختانت بغض میکنی
بغض در گلوی تو
مثل اسفنج است
در ظرفی که به آن آب اضافه میکنند
آب میخورد و بزرگ میشود
مثل کرهی زمین
که اگر آب نخورده بود
کوچکتر بود
بغضهای تو
به جای کوهها و جنگلها
روی اندام من بزرگ میشوند
وَ من کتاب اطلسم
سنگینی بغضهای تو روی دوش من است
پرندهای در لولهی تانک
لامپ را خاموش میکنم آینه از کار میافتد دست میکِشَم به اندامم اندامم از کار میافتد نام زنی را صدا…
با کدام باران باز خواهی گشت؟
بیدار شدم حفرهای در کنارم دراز کشیده بود به آشپزخانه رفتم حفرهای داشت چای دم میکرد حفرهای با مهربانی مرا…
