استخوان‌هایم را چیده‌ام زیر پتو
استخوان‌هایم را چیده‌ام زیر پتو
تا کسی نداند از این تخت
از این خانه
از این زندگی رفته‌ام
استخوان‌هایم را بلند می‌کنم
می‌چینم پشت میز صبحانه
استخوان‌هایم چای را نگاه می‌کنند
استخوان‌هایم
این استخوان‌های من است که
همسرم را در آغوش می‌گیرند
شاید قرن‌ها بعد بازگردم
کراواتِ سیاهی
که با آن خودم را حلق‌آویز کرده بودم درآورم
به گوشه‌ای از آفتاب آویزان کنم
چایی که روی میز مانده است را سربکشم
و به همسرم
– که دیگر چند تکه استخوان شده است –
بگویم:
«عزیزم نگاه کن
از چایی که روزهای اول می‌نوشیدیم
تنها چند لکه‌ی سیاه مانده بر استخوان‌هایمان
و از عشقی که ما را به یکدیگر می‌دوخت
چند لکه بر شناسنامه‌هایمان»
تو عاشق شاهزاده‌‌ای من غول این قصه‌م
تو عاشق شاهزاده‌‌ای من غول این قصه‌م عزيز آروم بگير، گريه نکن بشين برام چايی بريز
ديشب بدون من کجا آواره بودی؟
ديشب بدون من کجا آواره بودی؟ لبخند تو توی کدوم خونه هدر رفت آرايشت توی کدوم آيينه ماسيد…
