تو به تنهایی زنهای زیادی هستی
-
اندازه متن
+
روشنی
مثل استکانی شیرِ گرم
در سرماخوردگیِ زمستان
تاریکی
مثل چای داغی
که روی دست میریزد
محکم
مثل مرگی که در انتحار اتفاق میافتد
و سُست
همچون گلولهای
که قصد دارد
به مغزِ کودکی وارد شود
تو به تنهایی
زنهای زیادی هستی
من به این تنهایی
چگونه در آغوشت بگیرم؟
پسماندهی یک انسان
خونی که از بینی و دهانت چکیده است را فراموش کن فراموش کن کف آسفالت خوابیدهای سقوط را فراموش کن…
نُتهای خوابآلود
موشی که از کنار تختم میگریخت تکهای از خوابهایم را در دهانش گرفته بود خوابها نُتهای موسیقیاند و این همه…
