به کنار تپهی شب رسید
-
اندازه متن
+
به کنار تپهی شب رسید.
با طنین روشن پایش آیینهی فضا شکست.
دستم را در تاریکی اندوهی بالا بردم
و کهکشان تهی تنهایی را نشان دادم،
شهاب نگاهش مرده بود.
غبار کاروان ها را نشان دادم
و تابش بیراهه ها
و بیکران ریگستان سکوت را،
و او
پیکره اش خاموشی بود.
لالایی اندوهی بر ما وزید.
تراوش سیاه نگاهش با زمزمه سبز علف ها آمیخت.
و ناگاه
از آتش لب هایش جرقه لبخندی پرید.
در ته چشمانش ، تپه شب فرو ریخت .
و من،
در شکوه تماشا، فراموشی صدا بودم.
گیاه تلخ افسونی
گیاه تلخ افسونی ! شوکران بنفش خورشید را در جام سپید بیابان ها لحظه لحظه نوشیدم و در آیینه نفس…
آری، ما غنچهی یک خوابیم
آری، ما غنچهی یک خوابیم. - غنچهی خواب ؟ آیا میشکفیم ؟ - یک روزی ، بی جنبش برگ. -…
