ای صبا نَکهَتی از کویِ فُلانی به من آر (248)
-
اندازه متن
+
ای صبا نَکهَتی از کویِ فُلانی به من آر
زار و بیمارِ غَمَم راحتِ جانی به من آر
قلب بیحاصلِ ما را بزن اکسیرِ مراد
یعنی از خاکِ درِ دوست نشانی به من آر
در کمینگاه نظر با دلِ خویشم جنگ است
ز ابرو و غمزهٔ او تیر و کمانی به من آر
در غریبی و فِراق و غمِ دل پیر شدم
ساغرِ مِی ز کفِ تازه جوانی به من آر
منکران را هم از این مِی دو سه ساغر بچشان
وگر ایشان نَستانند روانی به من آر
ساقیا عشرتِ امروز به فردا مَفِکَن
یا ز دیوانِ قضا خطِّ امانی به من آر
دلم از دست بِشُد دوش چو حافظ میگفت
کای صَبا نَکهَتی از کویِ فلانی به من آر
قسّام بهشت و دوزخ آن عقدهگشای (40)
قسّام بهشت و دوزخ آن عقدهگشای ما را نگذارد که درآییم ز پای
تا کی…
بارها گفتهام و بار دگر میگویم (380)
بارها گفتهام و بار دگر میگویم که من دلشده این ره نه به خود میپویم
…
