ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمدهای (422)
-
اندازه متن
+
ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمدهای
فرصتت باد که دیوانهنواز آمدهای
ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت
چون به پرسیدن ارباب نیاز آمدهای
پیش بالای تو میرم چه به صلح و چه به جنگ
چون به هر حال برازندهٔ ناز آمدهای
آب و آتش به هم آمیختهای از لب لعل
چشم بد دور که بس شَعبدهباز آمدهای
آفرین بر دل نرم تو که از بهر ثواب
کشتهٔ غمزهٔ خود را به نماز آمدهای
زهد من با تو چه سنجد که به یغمای دلم
مست و آشفته به خلوتگه راز آمدهای
گفت حافظ دگرت خرقه شراب آلودهست
مگر از مذهب این طایفه باز آمدهای
در آرزوی بوس و کنارت مُردم (29)
در آرزوی بوس و کنارت مُردم وز حسرت لعل آبدارت مُردم
قصّه نکنم دراز، کوتاه…
ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم (377)
ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم
…
