بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش (282)
-
اندازه متن
+
بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش
بتِ سنگین دلِ سیمین بناگوش
نگاری چابکی شِنگی کُلَه دار
ظریفی مَه وشی تُرکی قباپوش
ز تابِ آتشِ سودایِ عشقش
به سانِ دیگ دایم میزنم جوش
چو پیراهن شوَم آسوده خاطر
گَرَش همچون قبا گیرم در آغوش
اگر پوسیده گردد استخوانم
نگردد مِهرت از جانم فراموش
دل و دینم دل و دینم بِبُردهست
بَر و دوشش بَر و دوشش بَر و دوش
دوایِ تو دوایِ توست حافظ
لبِ نوشش لبِ نوشش لبِ نوش
رویِ تو کس ندید و هزارت رقیب هست؛ (63)
رویِ تو کس ندید و هزارت رقیب هست؛ در غنچهای هنوز و صَدَت عَنْدَلیب هست
…
در ازل پرتوِ حُسنت ز تجلی دَم زد (152)
در ازل پرتوِ حُسنت ز تجلی دَم زد عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
