در هر دشتی که لالهزاری بودهست (49)
-
اندازه متن
+
در هر دشتی که لالهزاری بودهست
از سرخی خون شهریاری بودهست
هر شاخ بنفشه کز زمین میروید
خالیست که بر رخ نگاری بودهست
از تن چو برفت جان پاک من و تو (151)
از تن چو برفت جان پاک من و تو خشتی دو نهند بر مغاک من و تو
تا کی غم آن خورم که دارم یا نه (155)
تا کی غم آن خورم که دارم یا نه وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه
پیشنمایش
