قرآن که مهین کلام خوانند آن را (3)
-
اندازه متن
+
قرآن که مهین کلام خوانند آن را
گهگاه نه بر دوام خوانند آن را
بر گِردِ پیاله، آیتی هست مقیم
کاندر همهجا مدام خوانند آن را
بر گیر پیاله و سبو ای دلجوی (166)
بر گیر پیاله و سبو ای دلجوی فارغ بنشین به کشتزار و لب جوی
بس…
وقت سحر است خیز ای طرفه پسر (110)
وقت سحر است خیز ای طرفه پسر پر بادهٔ لعل کن بلورین ساغر
کاین یکدَم…
