شاعران قدیم

مشکین رسنت چو پردهٔ ماه شود
بس پرده‌نشین که ضال و گمراه شود

ور چاه زنخدانت ببیند یوسف
آید که بر آن رسن در این چاه شود

مطرب خواهم که عاشق مست بود
در کوی خرابات تو پابست بود

گر نیست بود شاه و گر هست بود
یارب بده آن کس که ازین دست بود

معشوقه چو آفتاب تابان گردد
عاشق به مثال ذره گردان گردد

چون باد بهار عشق جنبان گردد
هر شاخ که خشک نیست رقصان گردد

معشوقه خانگی بکاری ناید
کو عشوه نماید و وفا ننماید

معشوقه کسی باید کاندر لب گور
از باغ فلک هزار در بگشاید

مگذار که غصه در میانت گیرد
یا وسوسه‌های این جهانت گیرد

رو شربت عشق در دهان نه شب و روز
زان پیش که حکم حق دهانت گیرد

مگذار که وسوسه زبونت گیرد
چون مار به حیله و فسونت گیرد

تا آن مه بی‌چون کند آهنگ گرفت
حیران شود آسمان که چونت گیرد

من بندهٔ آن قوم که خود را دانند
هردم دل خود را ز علط برهانند

از ذات و صفات خویش خالی گردند
وز لوح وجود خود اناالحق خوانند

من بندهٔ یاری که ملالش نبود
کانرا که ملالست وصالش نبود

گوئیکه خیالست و ترا نیست وصال
تا تیره بود آب خیالش نبود

من بی‌خبرم خدای خود میداند
کاندر دل من مرا چه میخنداند

باری دل من شاخ گلی را ماند
کش باد صبا بلطف می‌افشاند

من چوب گرفتم به کفم عود آمد
من بد کردم بدیم مسعود آمد

گوید که در صفر سفر نیکو نیست
کردم سفر و مرا چنین سود آمد