آمدم باز تا چنان گردم (1753)
-
اندازه متن
+
آمدم باز تا چنان گردم
که چو خورشید جمله جان گردم
سر خُم رَحیق بگشایم
سردهٔ بزم سرخوشان گردم
عشرت اکنون عَلَم به صحرا زد
من چو فکرت چرا نهان گردم
باغ خلدست جان من تا من
قرةالعین باغبان گردم
برنگردم به گرد خود چون قطب
گرد قطبان چو آسمان گردم
چون شبم روز گشت ای سلطان
فارغ از بام و پاسبان گردم
کان زرم نیم زر محدود
که پی سنگ امتحان گردم
تن زن از هیهی شبانانه
پادشاهم چرا شبان گردم
گر از غم عشق عار داریم (1550)
گر از غم عشق عار داریم پس ما به جهان چه کار داریم
یا رب تو…
از آتش روی خود اندر دلم آتش زن (1874)
از آتش روی خود اندر دلم آتش زن و آتش ز دلم بستان در چرخ منقش زن
