آنکس که بروی خواب او رشک پریست (142)
-
اندازه متن
+
آنکس که بروی خواب او رشک پریست
آمد سحری و بر دل من نگریست
او گریه و من گریه که تا آمد صبح
پرسید کز این هر دو عجب عاشق کیست
تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را (162)
تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود…
هر چند به حلم یار ما جورکش است (435)
هر چند به حلم یار ما جورکش است لیکن زاری عاشقان نیز خوش است
جان عاشق…
