آنکس که بروی خواب او رشک پریست (142)
-
اندازه متن
+
آنکس که بروی خواب او رشک پریست
آمد سحری و بر دل من نگریست
او گریه و من گریه که تا آمد صبح
پرسید کز این هر دو عجب عاشق کیست
از جان بگریزم ار ز جان بگریزی (1668)
از جان بگریزم ار ز جان بگریزی از دل بگریزم ار از آن بگریزی
تو تیری…
ای نوش کرده نیش را بیخویش کن باخویش را (15)
ای نوش کرده نیش را بیخویش کن باخویش را باخویش کن بیخویش را چیزی بده درویش را
