آنکس که بروی خواب او رشک پریست (142)
-
اندازه متن
+
آنکس که بروی خواب او رشک پریست
آمد سحری و بر دل من نگریست
او گریه و من گریه که تا آمد صبح
پرسید کز این هر دو عجب عاشق کیست
گر ماه شوی بر آسمان کم نگرم (1288)
گر ماه شوی بر آسمان کم نگرم ور بخت شوی رخت بسویت نبرم
زین بیش اگر…
ببین دلی که نگردد ز جان سپاری سیر (1152)
ببین دلی که نگردد ز جان سپاری سیر اسیر عشق نگردد ز رنج و خواری سیر
پیشنمایش
