الا میر خوبان هلا تا نرنجی (3122)
-
اندازه متن
+
الا میر خوبان هلا تا نرنجی
بهانه نگیری و از ما نرنجی
توی یار غارم امید تو دارم
که سر را نخارم نگارا نرنجی
تو جانان مایی تو خاصان مایی
ز هر جا برنجی از اینجا نرنجی
توی شب فروزم توی بخت و روزم
که امشب بخندی و فردا نرنجی
یکی مشت خاکیم ای جان چه باشد
که از ما و زینها و زانها نرنجی
چو دانا و نادان شدند از تو شادان
ز نادان نگیری ز دانا نرنجی
چون رنگ بدزدید گل از رخسارش (1031)
چون رنگ بدزدید گل از رخسارش آویخت صبا چو رهزنان بردارش
بسیار بگفت بلبل و سود…
کی گفت که آن زندهٔ جاوید بمرد (805)
کی گفت که آن زندهٔ جاوید بمرد کی گفت که آفتاب امید بمرد
آن دشمن خورشید…
