ای آنکه به لطف دلستان همهای (1768)
-
اندازه متن
+
ای آنکه به لطف دلستان همهای
در باغ طرب سرو روان همهای
در ظاهر و باطن تو چون مینگرم
کس را نی ای نگار و آن همهای
ای آنکه به لطف دلستان همهای
در باغ طرب سرو روان همهای
در ظاهر و باطن تو چون مینگرم
کس را نی ای نگار و آن همهای
قضا آمد شنو طبل نفیرش نفیرش تلختر یا زخم تیرش
چو دایه این جهان پستان سیه…
صلا رندان دگرباره که آن شاه قمار آمد اگر تلبیس نو دارد همانست او که پار آمد

