ای بندهٔ سردی به زمستان چون زاغ (1053)
-
اندازه متن
+
ای بندهٔ سردی به زمستان چون زاغ
محروم ز بلبل و گلستان ز باغ
دریاب که این دم اگرت فوت شود
بسیار طلب کنی به صد چشم و چراغ
اندر این جمع شررها ز کجاست (433)
اندر این جمع شررها ز کجاست دود سودای هنرها ز کجاست
من سر رشته خود گم…
آمد بت میخانه تا خانه برد ما را (73)
آمد بت میخانه تا خانه برد ما را بنمود بهار نو تا تازه کند ما را
پیشنمایش
