بده ای دوست شرابی که خدایی است خدایی (2827)
-
اندازه متن
+
بده ای دوست شرابی که خدایی است خدایی
نه در او رنج خماری نه در او خوف جدایی
چو دهان نیست مکانش همه اجزاش دهانش
ز زمین نیست نباتش که سمایی است سمایی
ببرد بو خبر آن کس که بود جان مقدس
نبود مرده که کرکس کندش مرده ربایی
به دل طور درآید ز حجر نور برآید
چو شود موسی عمران ارنی گو به سقایی
می لعل رمضانی ز قدحهای نهانی
که به هر جات بگیرد تو ندانی که کجایی
رمضان خسته خود را و دهان بسته خود را
تو مپندار کز آن می نکند روح فزایی
میندیش میندیش که اندیشه گریها (93)
میندیش میندیش که اندیشه گریها چو نفطند بسوزند ز هر بیخ تریها
خرف باش خرف باش…
جفای تلخ تو گوهر کند مرا ای جان (2072)
جفای تلخ تو گوهر کند مرا ای جان که بحر تلخ بود جای گوهر و مرجان
پیشنمایش
