من چو در گور درون خفته همیفرسایم (1641)
-
اندازه متن
+
من چو در گور درون خفته همیفرسایم
چو بیایی به زیارت سره بیرون آیم
نفخ صور منی و محشر من پس چه کنم
مرده و زنده بدان جا که توی آن جایم
مثل نای جمادیم و خمش بیلب تو
چه نواها زنم آن دم که دمی در نایم
نی مسکین تو با شکرلب خو کردهست
یاد کن از من مسکین که تو را می پایم
چون نیابم مه رویت سر خود می بندم
چون نیابم لب نوشت کف خود می خایم
قوم گفتندش که کسب از ضعف خلق (46-1)
بخش ۴۶ - ترجیح نهادن نخچیران توکل را بر اجتهاد
قوم…
آن یکی آمد به پیش زرگری (69-3)
بخش ۶۹ - دیدن زرگر عاقبت کار را و سخن بر وفق عاقبت گفتن با مستعیر ترازو
…
