پنج روز آن باد امرودی نریخت (72-3)
-
اندازه متن
+
بخش ۷۲ – مضطرب شدن فقیر نذر کرده بهکندن امرود از درخت و گوشمال حق رسیدن بی مهلت
پنج روز آن باد امرودی نریخت
ز آتش جوعش صبوری میگریخت
بر سر شاخی مرودی چند دید
باز صبری کرد و خود را وا کشید
باد آمد شاخ را سر زیر کرد
طبع را بر خوردن آن چیر کرد
جوع و ضعف و قوت جذب و قضا
کرد زاهد را ز نذرش بیوفا
چونک از امرودبن میوه سکست
گشت اندر نذر و عهد خویش سست
هم در آن دم گوشمال حق رسید
چشم او بگشاد و گوش او کشید
تا با تو قرین شدهست جانم (1566)
تا با تو قرین شدهست جانم هر جا که روم به گلستانم
تا صورت تو قرین…
گرنه حذر از غیرت مردان کنمی (1929)
گرنه حذر از غیرت مردان کنمی آن کار که دوش گفتهام آن کنمی
ور رشک نبودی…
