چه آفتاب جمالی که از مجره گشادی (3040)
-
اندازه متن
+
چه آفتاب جمالی که از مجره گشادی
درون روزن عالم چو روز بخت فتادی
هزار سوسن نادر ز روی گل بشکفتی
هزار رسم دل افزا بدان چمن بنهادی
هزار اطلس کحلی بنفشه وار دریدی
که پر و بال مریدی و جان جان مرادی
در آن زمان که به خوبی کلاه عقل ربایی
نه عقل پره کاهست و تو به لطف چو بادی
چه عقل دارد آن گل که پیش باد ستیزد
نه از نسیم ویستش جمال و نیک نهادی
میی که کف تو بخشد دو صد خمار به ارزد
چگونه گیج نگردد سر وجود ز شادی
بیهمگان به سر شود، بیتو به سر نمیشود (553)
بیهمگان به سر شود، بیتو به سر نمیشود داغِ تو دارد این دلم، جای دگر نمیشود
جان منست او هی مزنیدش (1280)
جان منست او هی مزنیدش آن منست او هی مبریدش
آب منست او، نان منست او…
پیشنمایش
