چون صبح ولای حق دمیدن گیرد (642)
-
اندازه متن
+
چون صبح ولای حق دمیدن گیرد
جان در تن زندگان پریدن گیرد
حایی برسد مرد که در هر نفسی
بی‌زحمت چشم دوست دیدن گیرد
سرمستم و سرمستم و سرمست کسی (1894)
سرمستم و سرمستم و سرمست کسی می خوردم و می خوردم و از دست کسی
همچون…
گفت زن صدق آن بود کز بود خویش (129-1)
بخش ۱۲۹ - هدیه بردن عرب سبوی آب باران از میان بادیه سوی بغداد به امیرالمؤمنین بر پنداشت آنک آنجا…
